بایگانی موضوعی ‘تسلیت’

«إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»

«پیشکسوت ارزشمند، مهندس احمد قره‌بیگلو به دیار باقی شتافت»
‌
با اندوه فراوان، فقدان انسانی شریف و بزرگوار، جناب آقای مهندس احمد قره‌بیگلو، کارشناس رسمی دادگستری، از مدیران پیشکسوت سازمان جهاد کشاورزی استان و از اعضای محترم هیئت رئیسه دفتر نمایندگی کانون کارشناسان رسمی دادگستری استان مرکزی در شهرستان ساوه را به خانواده مصاب، دوستان، همکاران و جامعه کارشناسان رسمی تسلیت عرض می نماییم.
یاد و خاطر ‌شادروان احمد قره‌بیگلو که در طول سالیان مدید، منشأ خدمات بی‌شمار و نقش‌آفرینی‌های ارزشمند در مسیر ارتقای جایگاه کشاورزی و خدمات عدالت محور به عنوان کارشناس رسمی دادگستری در خدمت به عدالت بودند ماندگار و خدمات این مرد بزرگ به عنوان الگویی از دقت، اخلاق، تعهد و تخصص برای نسل‌های آینده و ماندگار خواهند ماند.
‌
از درگاه خداوند متعال، برای آن مرحوم بزرگوار، آرامش ابدی و برای بازماندگان و همکاران گرامی، صبر و اجر بی‌اندازه مسئلت داریم.
‌
‌
کانون کارشناسان رسمی دادگستری استان مرکزی

بسمه تعالی
‌
«انا لله و انا الیه راجعون»
‌
با کمال تأسف و اندوه فراوان، کانون کارشناسان رسمی دادگستری استان مرکزی، در این روز عاشورای حسینی خبر درگذشت یکی از ستون‌های اصلی و پیشگامان این حرفه، جناب آقای مهندس عزت الله شفقت، پایه گذار و از بنیان‌گذاران ارجمند کانون کارشناسان رسمی دادگستری استان مرکزی را به اطلاع می‌رساند.
مرحوم مهندس عزت الله شفقت، با نگاهی روشن و تلاشی بی‌دریغ، سنگ بنای فعالیت‌های حرفه‌ای کارشناسان در این استان را بنا نهادند و همواره الگوی اخلاق، دانش و تعهد در مسیر خدمت به نظام عدالت بودند. فقدان ایشان، نه تنها برای خانواده محترم و همکاران، بلکه برای تمام جامعه کارشناسی و کانون، خسارتی بزرگ و جای خالی ایشان همواره در دل‌ها احساس خواهد شد.
‌از درگاه خداوند متعال، برای آن مرد مومن و متدین رحمت، مغفرت و برای خانواده ایشان خصوصا همکار ارجمندمان جناب آقای مهندس سبکتکین شفقت فرزند گرانقدر آن مرحوم صبر و شکیبایی مسئلت داریم.

هیات مدیره کانون کارشناسان رسمی استان مرکزی

 اِنَّ الْحُسین مِصباحُ الْهُدی وَ سَفینَهُ الْنِّجاه

فرا رسیدن ماه محرم و ایام سوگواری و عزاداری

حضرت ابا عبدالله الحسین عَلَیهِ‌السَّلام 

و یاران با وفایش تسلیت باد

امام رضا علیه‌السلام:
هرگاه ماه محرم فرا می‌رسید، پدرم (موسی بن جعفر) دیگر خندان دیده نمی‌شد و غم و اندوه بر او چیره می‌گشت تا آنکه ده روز از محرم می‌گذشت. هنگامی که روز دهم فرا می‌رسید، آن روز، روز مصیبت، اندوه و گریه پدرم بود.

«کانَ أَبِی إِذا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لا یُرَى ضاحِکاً، وَکانَتِ الْکَآبَهُ تَغْلِبُ عَلَیْهِ حَتّى یَمْضِیَ مِنْهُ عَشَرَهُ أَیّامٍ، فَإِذا کانَ الْیَوْمُ الْعاشِرُ کانَ ذَلِکَ الْیَوْمُ یَوْمَ مُصِیبَتِهِ وَحُزْنِهِ وَبُکَائِهِ…»
* امالی صدوق، ص ۱۱۱